Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου | Μουσική: Δήμητρα Γαλάνη | play

Εμένα με συμφέρει να βγαίνει το φεγγάρι
και το προφίλ του ανθρώπου να υποφέρει
στα πούπουλα της χήνας που πήρε μαξιλάρι
Μα πάλι, πού να κοιμηθεί
που δεν μπορεί, δε ξέρει

Εμένα με συμφέρει δωμάτια που κοιτάνε
τον Αύγουστο στου ακάλυπτου τα μέρη
Να γδύνονται οι γυναίκες κι ας μη τους αγαπάνε
τους άντρες που ‘χουν απλωθεί στου κρεβατιού το χέρι

Εμένα με συμφέρει να παίρνει η φύση εκδίκηση
για της ψυχής τη μαύρη, την άσκοπη διοίκηση
Να ζούμε για να ζούμε δεν βλέπω την ουσία
Γιατί δεν είναι ευ ζην αυτό,
αυτό είναι ευθανασία…

Τηλεφωνείς και σου ‘ρχεται το γεύμα
Στο πλάνο η Χιροσίμα με τ’ άσπρο μανιτάρι
Και γλώσσα φρέσκια, ελληνική
χωρίς ούτε ένα πνεύμα

Εμένα με συμφέρει τριήμερα που πάμε
με πράγματα και βάρκες φορτωμένοι
που μια κομμένη ρίζα ανήμποροι κρατάμε
Παιδιά, χορέψτε την Ιτιά με την καρδιά καμένη

Εμένα με συμφέρει να παίρνει η φύση εκδίκηση
για της ψυχής τη μαύρη, την άσκοπη διοίκηση
Να ζούμε για να ζούμε δεν βλέπω την ουσία
Γιατί δεν είναι ευ ζην αυτό
αυτό είναι ευθανασία…

Εμένα με συμφέρει που νιώθουμε όλοι κάτι
τις Κυριακές μετά το μεσημέρι
που μένεις στο τραπέζι και παίζεις με τ’ αλάτι
μα κάποια γεύση έχει χαθεί
κι ο άνθρωπος το ξέρει…

/* Blog read more button text */