Πάει καιρός που έχουμε να τα πούμε ραδιοφωνικά. Κοντά δυο μήνες. Μέρες που γίνανε βδομάδες που γίνανε μήνες, χωρίς μουσική, χωρίς μια λέξη. Για την απουσία φρόντισε η ζωή, όπως το κάνει πάντα, επιβάλλοντας το δικό της εκκωφαντικά σιωπηλό ρεπερτόριο.

Δεν έπαψα να σας σκέφτομαι και να αποζητώ τόσο εσάς όσο και την αλήθεια της επικοινωνίας μας μέσα από τη μουσική και τα τραγούδια. Οι λόγοι που μας κρατούν μακρυά παραμένουν σημαντικοί κι απαιτούν ό,τι διαθέσιμο. Σ’αυτούς μένω προσηλωμένος ξεπληρώνοντας το τίμημα της αγάπης, με μια Αχίλλειο πτέρνα και δυο χάρτινα φτερά. Αν δεν τα κάψει η πύρινη βροχή αυτού του φθινόπωρου, εύχομαι σύντομα όλα αυτά να βάζουν ψυχή κι αέρα στις ραδιοφωνικές μας συναντήσεις. Αυτό που τις φτιάχνει, έτσι κι αλλιώς, είναι αληθινές ανθρώπινες εμπειρίες και τα παρελκόμενα τους που στη σούμα λέγονται ζωή.

Σας φιλώ, σας ευχαριστώ, σας σκέφτομαι, μου λείπετε, εύχομαι όλοι να είστε καλά και σύντομα να ξαναρχίσουν οι μουσικές να μιλούν και πάλι…

/* Blog read more button text */