Τα μαγικά κουτιά δεν χάσανε ποτέ την γοητεία τους παρά το τόσο οξύ του χρόνου που κύλησε. Ίσως γιατί το άνοιγμα τους υπόσχεται ακόμη σαγηνευτικά δώρα πασπαλισμένα με σωματίδια παλιών πόθων και ξεθυμασμένων ενοχών. Εκεί τρυπώνουν αυτά τα απομεινάρια ζωής και περιμένουν τον πρώτο τυχαίο άνεμο ή το επόμενο περίεργο χέρι για να τα λυτρώσει.

Η μπαλαρίνα προσηλωμένη στον αργό χορό της, οι ήχοι γίνονται μαγνήτες και η σκόνη παίρνει και πάλι την μορφή της μνήμης. Έξω από το παράθυρο ο κόσμος θαμπός, ανοιξιάτικος ήλιος παίζει με τα σύννεφα, τα διαιρεί και τα πλάθει σε σχήματα χωρίς γωνίες. Οι Κυριακές ποτέ δεν ζήτησαν με τόση ανάγκη τον Σεπτέμβρη μπαίνοντας σκυφτές στον Απρίλη με εξασθενημένες αντοχές. Κατά τα άλλα, είμαστε ευτυχείς.

Μα τα μαγικά κουτιά δεν γνωρίζουν εποχές, πόσο μάλλον σωματίδια οτιδήποτε. Ξέρουν όμως καλά να ηχούν και να αντηχούν και με αυτό οι άνθρωποι ταυτίζονται. Υπάρχει άλλωστε πάντα και η κρυφή προσδοκία της ανακάλυψης ενός νέου ήχου που δεν είχαν ακούσει ως τώρα που οι περισσότεροι ήχοι έχουν πια εκδηλωθεί.

Μπαλαρίνα σ’αυτό εδώ το μαγικό κουτί είναι η Colleen, ψυχή του και μόνη του παρέα. Μαζί ξεκινούν να μαγέψουν τον κόσμο, χωρίς όμως να το γνωρίζουν, κι έτσι οι ήχοι τους βγαίνουν αθώοι, σαν αγαπημένοι. Αλλά και σκοτεινοί μαζί. Σαν αγαπημένοι.

Κι έτσι, φορτωμένοι με προαιώνιους συνειρμούς και ερωτηματικά, νικούν για λίγο την σιωπή…

 

/* Blog read more button text */