Θεωρώ πάντως ότι μέσα από την ίδια μας την τέχνη, μέσα από το μετερίζι του καθενός θα βρεθεί η άκρη. Και επιμένω πως τώρα, περισσότερο από ποτέ, ο καλλιτέχνης οφείλει να είναι προσηλωμένος στο έργο του, να είναι παραγωγικός και να δίνει επί της ουσίας αυτό που αισθάνεται και που πιστεύει. Και θεωρώ πως αυτό που λείπει βαθύτατα από την καθημερινότητά μας είναι μια πνευματική τοποθέτηση, ένας πνευματικός τρόπος να δούμε τα πράγματα. Λείπει δηλαδή αυτό που βροντοφωνάζουν οι διανοητές μας εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Χρειαζόμαστε μια άλλη πνευματικότητα, έναν άλλο τρόπο αντιμετώπισης της παιδείας μας, ένα διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης του πολιτισμού μας. Αυτά είναι τα σοβαρά και αυτά είναι που κουρεύονται αυτή τη στιγμή. Οσο κι αν ακούγονται ως πολυτέλεια στ’ αυτιά ενός ανθρώπου που έχει γονατίσει από την ανεργία. Οχι, δεν είναι πολυτέλεια, διότι ο πολιτισμός είναι αυτός που θα τον κάνει να ξαναδεί τον εαυτό του αλλιώς μέσα στα πράγματα, που θα τον κάνει να ξαναβρεί την κλίμακά του, να θαυμάσει ξανά τον εαυτό του μέσα από τη γλώσσα του και να γίνει ο καινούργιος Ελληνας που έχουμε ανάγκη όλοι.

Συνέντευξη στον Χρήστο Σιάφκο | Ελευθεροτυπία 03.02.2013