Polytexneio

Το μόνο που απαιτεί το Πολυτεχνείο απ’ τον καθένα μας για να έχει μια αξία η μνήμη του είναι αντίσταση σε όποια μορφή φασισμού μας στερεί αυτό που αξίζουμε και υποβιβάζει τις ζωές μας σε κάτι λιγότερο από ζωή. Στην αγκαλιά της μητέρας μου ήμουν, βρέφος, κι ο πατέρας μου να μην έρχεται από τα επεισόδια. 40 χρόνια μετά, χωρίς την αγκαλιά της πια, μα οι δρόμοι της Αθήνας βγάζουν ακόμα κραυγές γεμάτες φρίκη. Οι εποχές αλλάζουν, ο χρόνος σβήνει τις γενιές σαν χνάρια στην άμμο, όμως αυτό που αιώνια μας ενώνει είναι το δικαίωμα στην ζωή κι ο αγώνας για έναν ελεύθερο ουρανό. Να μην αφήσουμε να μας τον σβήσουν, αυτό ζητάει αυτή η μέρα που για μία ακόμη φορά ανήκει σε εκείνους που βάλλονται κι αγωνίζονται…

Σήμερα τα τραγούδια είναι αληθινά, έχουν συνείδηση και αίμα. Σαν εξομολόγηση που αφήνεις σε ένα συρτάρι πριν τον τελευταίο χωρισμό. Σαν αγκαλιά μεγάλη. Σαν σιωπή που κρύβει μέσα της όλα αυτά τα τόσο μεγάλα που δεν χωρούν τα λόγια. Σας ευχαριστώ που ήσασταν κοντά μου…

17.00-19.00 | LGR 103.3 FM | lgr.co.uk