09050121

Η πρώτη φορά που άκουσα LGR ήταν όταν έπεσα εντελώς τυχαία πάνω του στα FM πριν περισσότερα από 20 χρόνια. Ήμουν νεόφερτος, φοιτητής, παιδί πρώτη φορά μόνο στην ξενιτιά. Αυτή η φωνή που άκουσα ξαφνικά να μου μιλάει στα ελληνικά, η πρώτη αυτή ελληνική φωνή στην μοναξιά μου, ήταν της Σάντρας Μπιλίκα. Και ήταν τόσο απρόσμενο και τόση η νοσταλγία μου για την οικογένεια μου και την Ελλάδα που ακούγοντας ελληνικά από τα αγγλικά FM, έβαλα τα κλάματα. Θυμάμαι ακόμα λίγο καιρό αργότερα την πρώτη μας συνάντηση με την Σάντρα, την πρώτη ματιά που ανταλλάξαμε στον διάδρομο του παλιού μας κτιρίου στο Florentia Clothing Village. Αυτή η στιγμή, αυτή η πρώτη ματιά, ήταν η αρχή μιας βαθιάς φιλίας που ξεκίνησε από το πρώτο δευτερόλεπτο. Μία από τις πιο σημαντικές φιλίες της ζωής μου. Κοντά μου στο ξεκίνημα μου, με στήριξε, μου έδωσε με γενναιοδωρία, μου έμαθε πολλά και κυρίως πίστεψε τον πραγματικό εμένα πολύ αληθινά, κι έτσι μπόρεσα κι εγώ σιγά σιγά να την πιστέψω πως ναι, μπορούσα να κάνω αυτό το πράγμα που λέγεται ραδιόφωνο.

Μετά, ήρθανε χρόνια και μας κράτησαν πολύ κοντά. Μαζί στις συναυλίες, μαζί στις εξόδους του σταθμού, μαζί στα δύσκολα, τα όμορφα, τα ανθρώπινα, μαζί σε όλα. Γελάσαμε τόσο πολύ με την Σάντρα όλα αυτά τα χρόνια, μέχρι δακρύων ατέλειωτες φορές, έλεγα Θεέ μου τι ευλογία σου μια φιλία σαν αυτή, και σκεφτόμουν την μέρα που θα έπρεπε να την αποχαιρετίσω και μου ράγισε η καρδιά στην σκέψη. Μα και πολλά δάκρυα μας βρήκαν, γιατί η ζωή έχει μέσα της όλες τις αποχρώσεις. Μαζί αποχαιρετίσαμε τον λατρεμένο της αδερφό τον Γιώργο, κι εκείνη την σπάνια ψυχή, τον Sugar τον Χατζησσακαλή, κι άλλους πολλούς αγαπημένους. Μαζί σε όλες μου τις εποχές, σε όλα μου τα σπίτια, σε όλους μου τους έρωτες, τις απογοητεύσεις, στο πιο σπουδαίο νέο μου πρώτο τηλεφώνημα η Σάντρα. Ακόμη και σε αυτό το δωμάτιο που γράφω αυτά τα λόγια καθίσαμε τόσες φορές, με ένα καφέ κι ένα τσιγάρο, κι ότι κι αν είχαμε να πούμε το έκανε όμορφο η χαρά που ήμασταν παρέα. Μαζί και σε πολλά άσχημα και άδικα που δεν μας αξίζανε, με μόνη μας άμυνα το κοινό μας πάθος για το ραδιόφωνο, μια φλόγα που μας έκαιγε πολύ βαθυά και τους δυο. Δεν έχω ξαναμιλήσει για το ραδιόφωνο με κανέναν άλλο άνθρωπο στην ζωή μου από ότι με την Σάντρα κι ούτε ποτέ θα το ξανακάνω, το νιώθω.

Χθες έπεσε ένας κεραυνός, ήρθαν τα νέα πως η Σάντρα έφυγε. Χτυπημένη από την επάρατη νόσο, αυτή η φράση που μισώ με όλη μου την ψυχή. Μετά από μάχη που έδωσε τόσο γενναία όσο υπήρξε κι η ίδια σε όλη της την ζωή. Και ξέρω πως όσα λόγια κι αν γράψω, όση ειλικρίνια κι αν βάλω μέσα τους, ποτέ τους δεν θα είναι αρκετά. Αν θέλω λοιπόν κάτι να πω αυτή εδώ την μέρα είναι πως το μεγαλύτερο πάθος της Σάντρας ήταν το ραδιόφωνο. Το υπηρέτησε με όλη την σημασία της λέξης κάνοντας κάποιες από τις καλύτερες εκπομπές που έχω ακούσει ποτέ σε ελληνικό ραδιόφωνο παγκοσμίως, δίνοντας στον σταθμό πραγματική αξία και στον κόσμο που μας ακούει πολύτιμη πνευματική τροφή πρώτης ποιότητας. Μια φωνή σαν καθαρός ουρανός, ένα ταλέντο απολύτως αυθεντικό, μια λαμπερή προσωπικότητα, μια πραγματική επαγγελματίας, μια αληθινή μαστόρισσα στην τέχνη της, αφοσιωμένη, γεμάτη μεράκι κι ατέλειωτη αγάπη. Και ξέρω πολύ καλά πως από χθες αυτός ο σταθμός δεν είναι και δεν θα είναι πια ποτέ ο ίδιος. Χθες έφυγε ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια της ψυχής και της ιστορίας του, κι εύχομαι ο χρόνος να μην το παραγράψει ποτέ. Και το εννοώ με όλη μου την ψυχή όταν λέω πως η παροικία μας έχασε έναν πραγματικά δικό της άνθρωπο, ένα από τα πιο αξιόλογα παιδιά της που την λάτρεψε.

Την Σάντρα μένει να θυμάται ο αγαπημένος της Mark που αξίζει όλη την αγάπη και την συμπαράσταση. Μένουμε κι εμείς, ακροατές, φίλοι και παλιοί συνάδελφοι, που άγγιξε τις ζωές μας με τόσους πολλούς τρόπους. Γεια σου Σάντρα μου αγαπημένη, κομμάτι της ζωής μου πολύτιμο, φίλη μου παλιά, my soul friend, στήριγμα κι αποκούμπι μου. Θα σε βρίσκω πάντα στις μικρές φευγαλέες στιγμές, όταν νιώθω μέσα μου την μαγεία του ραδιοφώνου πριν ανοίξω μικρόφωνο και μιλήσω σαν αθώος που μιλάει στον Θεό του. Ξέρεις εσύ. Εκεί θα τα λέμε, εκεί και σε αυτό που κρύβει μέσα του όλα τα πολύτιμα κι ιερά των ανθρώπων, τα λάθη και τα σωστά τους, στην απέραντη σιωπή…

/* Blog read more button text */