Category Archives: Μάνος Ελευθερίου

Σαββάτο βράδυ να μην έχεις που να πας
κι η τηλεόραση από μέρες χαλασμένη
θέλει κεραία στην ταράτσα υψωμένη
κι απ’ το γυαλί της στάζει χιόνι και γλιστράς
Σαββάτο βράδυ να μην έχεις που να πας

Σαββάτο βράδυ και βαριέσαι πια να βγείς
όσα δεν είδες τα φαντάζεσαι πως θα ‘ναι
φανταστικές αγάπες μόνο σε μεθάνε
τραγουδιστές που βγαίνουν μέσ’ από τη γη
Σαββάτο βράδυ και βαριέσαι πια να βγεις
Σαββάτο βράδυ και βαριέσαι πια να βγεις

Σαββάτο βράδυ, κάνει ζέστη, έχεις κλειστά
σ’ ένα μπαλκόνι απέναντι σου ένας με κιάλια
φωτογραφίζει ερωτευμένους και κεφάλια
μες στο μυαλό του κρύβει ψεύτικα λεφτά
Σαββάτο βράδυ, κάνει ζέστη, έχεις κλειστά

Παίρνεις δυο χάπια για τον ύπνο που δε θα ‘ρθει
το αναβάλλεις, πού να πας Σαββάτο βράδυ
και πώς να βγεις, έχει χαθεί η ταυτότητά σου
και τί θα πεις αν σου ζητήσουν τα χαρτιά σου
Σαββάτο βράδυ και βαριέσαι πια να βγεις
Σαββάτο βράδυ και βαριέσαι πια να βγεις

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Δίσκος: Η Συννεφιά Περνάει Με Παρέα

youtube | spotify

Χρόνια σαν τριαντάφυλλα ξερά μες στα βιβλία
τα δένδρα που ήταν άνθρωποι έχουν μαρμαρωθεί
Χιόνι παλιό και μάλαμα, σαν ακριβή φιλία
κορίτσια που γεννήθηκαν κρατώντας το σπαθί

Άρχισες πάλι ανέκδοτα, τα επαρχιακά σου
φόρεσες όλα τα βουνά και τα μεταξωτά
Τη νύχτα που ’χεις μέσα σου τη λες με το όνομά σου
πίνεις το τσάι σου καυτό με δυο ζαχαρωτά

Χρόνια πολλά, απ’το 20, είν’ η λιθογραφία
σερβίρονται τα παγωτά, καφέδες αχνιστοί
Παραθαλάσσιος καφενές σε κάποια επαρχία
εκεί που ζούνε οι άνθρωποι μόνο γονατιστοί

Άρχισες πάλι ανέκδοτα, τα επαρχιακά σου
φόρεσες όλα τα βουνά και τα μεταξωτά
Τη νύχτα που ’χεις μέσα σου, τη λες με το όνομά σου
πίνεις το τσάι σου καυτό με δυο ζαχαρωτά

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Δίσκος: Πόσο Σ’αγαπώ

youtube | spotify

Κι εγώ που νόμιζα πως ζεις στην Αυστραλία
και τόσα χρόνια πως γυρνούσες κάπου εκεί
Από μια σύμπτωση τυχαία και γελοία
σε βρήκα δίπλα στη δική μου φυλακή

Ποτέ δεν είχες ταξιδέψει Αυστραλία
ποτέ δεν ήθελες να φύγεις, τώρα λες
Ήταν το πρόσχημα σε μιαν αντιζηλία
για να κρυφτείς μεσ’ τη σιωπή χωρίς να κλαις

Κι εγώ που νόμιζα πως ήτανε δειλία
για να ξεχάσεις, ίσως και να εργαστείς
Στη μακρινή σε φανταζόμουν Αυστραλία
κι όχι δυο βήματα από μένα, πως θα ζεις

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Γιάννης Σπανός
Δίσκος: Παράξενο Φως

youtube

Ό,τι από σένα τώρα έχει μείνει
σε μια φωτογραφία της στιγμής
Είναι αυτό που δεν τολμούν τα χείλη
σ’ εκείνο το τοπίο της βροχής

Όλα μου λεν πως έχεις κιόλας φύγει
κι ας λάμπει η ξενοιασιά της εκδρομής
Εσύ όπου να πας, σ’ όποιο ταξίδι,
σε λάθος στάση θα κατεβείς

Χρόνια μετά και κάτω απ’ τη μαρκίζα
σε βρήκα που ‘ρθες για να μη βραχείς
Ίδια η βροχή τα μάτια σου τα γκρίζα
μα τίποτα, όπως πάντα, δε θα πεις

Μονάχα εγώ ρωτώ χωρίς ελπίδα
πού μένεις, πού κοιμάσαι και πώς ζεις
Κι εσύ που ξέρεις όσα η καταιγίδα
δεν έχεις κάτι για να μου πεις…

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Γιάννης Σπανός
Δίσκος: Χρώμα
Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού

youtube | spotify