Category Archives: Σταμάτης Κραουνάκης

Χρόνια σαν τριαντάφυλλα ξερά μες στα βιβλία
τα δένδρα που ήταν άνθρωποι έχουν μαρμαρωθεί
Χιόνι παλιό και μάλαμα, σαν ακριβή φιλία
κορίτσια που γεννήθηκαν κρατώντας το σπαθί

Άρχισες πάλι ανέκδοτα, τα επαρχιακά σου
φόρεσες όλα τα βουνά και τα μεταξωτά
Τη νύχτα που ’χεις μέσα σου τη λες με το όνομά σου
πίνεις το τσάι σου καυτό με δυο ζαχαρωτά

Χρόνια πολλά, απ’το 20, είν’ η λιθογραφία
σερβίρονται τα παγωτά, καφέδες αχνιστοί
Παραθαλάσσιος καφενές σε κάποια επαρχία
εκεί που ζούνε οι άνθρωποι μόνο γονατιστοί

Άρχισες πάλι ανέκδοτα, τα επαρχιακά σου
φόρεσες όλα τα βουνά και τα μεταξωτά
Τη νύχτα που ’χεις μέσα σου, τη λες με το όνομά σου
πίνεις το τσάι σου καυτό με δυο ζαχαρωτά

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Δίσκος: Πόσο Σ’αγαπώ

youtube | spotify

Τα μάτια σου με κάνανε να θέλω 
το βλέμμα, το βαθύ, το αναρχικό 
Στον κόσμο θα πετούσα ένα φουρνέλο 
στην τρέλα μου να κάνω ψυχικό

Και το’ξερες, και το’θελες 
μ’ανθίζουν κάτι ομορφιές ανώφελες 
Και το’ξερες και τ’άφησες 
το φόντο του Παράδεισου ζωγράφισες 
και τ’άφησες

Τα μάτια σου με κάνανε να φταίω 
στους φίλους, στους δικούς μας, στο Θεό 
Κι αν είχα ένα ταξίδι τελευταίο 
στην Κόλαση με πέταξε κι αυτό

Τα μάτια σου με κάνανε να κλαίω

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Δίσκος: Ισόβια

youtube | spotify

Το δρόμο μου αργά να τραβώ, να τραβώ,
αλλά πουθενά και ποτέ να μη στέκω,
ψυχή να μη βρίσκω ή πάντα να μπλέκω
με κόσμο τυφλό και βουβό

Να νιώθω τριγύρω πλατιά ερημιά,
κλεισμένα τα σπίτια, τα τζάκια σβησμένα,
ψηλά να μη φέγγει αστέρι κανένα,
και κάτω γυναίκα καμιά

Ε, ίσως σε τέτοιο ταξίδι αν βρεθώ,
ατέλειωτο, έρμο, σ΄αγνώριστη χώρα,
δε θα’χω περίσσια λαχτάρα σαν τώρα,
αγάπη, από σε να χαθώ!

Ποίηση: Κωστής Παλαμάς
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Δίσκος: Μπιμπερό

youtube

Όταν έχω εσένα
μπορώ να ονειρεύομαι ξανά
ανοίγω μες στη θάλασσα πανιά
και πιάνω μες στα χέρια μου
τον κόσμο να τον φτιάξω

Όταν έχω εσένα
μπορώ να μη βυθίζομαι αργά
τα βράδια που πληγώνεται η καρδιά
και πιάνω το μαχαίρι
το σκοτάδι να χαράξω

Κάνε ένα βήμα
να κάνω το επόμενο
αίμα μου και σχήμα
λόγος και ψυχή στο συμφραζόμενο

Όταν έχω εσένα
κοιμάμαι σαν παιδί, έχω έναν άνθρωπο
δεν φοβού κανένα
Εγώ κι εσύ στον κόσμο
τον απάνθρωπο

Εσύ κι εγώ
Όταν έχω εσένα
μπορώ να βάψω με ασήμι τη σκουριά
μπορώ να κοιμηθώ με σιγουριά
να πιάσω με τα χέρια μου
τους δράκους να σκοτώσω

Όταν έχω εσένα
αντέχω, πάω δίπλα στον γκρεμό
το ξέρω, έχω ένα χέρι να πιαστώ
κοντά μου έναν άνθρωπο
τα χρόνια μου να ενώσω

Στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Δίσκος: Ο Βιοπαλαιστής Στη Στέγη

youtube

Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ
γιατί ποτέ να σ’ αποκτήσω
δεν μπορώ

Δεν είχα φταίξει πουθενά
κι άσε με δω στα σκοτεινά
να προχωρώ

Κυκλοφορώ κι αδιαφορώ
κι αν υποφέρω
κι αν ανοίγω σα φτερό

Για κείνο που ‘χει πια χαθεί
κάνω το τραύμα πιο βαθύ
κι αποχωρώ

Και απορώ που μια ζωή
κυκλοφορώ και σε λατρεύω
αλλά δεν είμαι και Θεός
να σε παιδεύω
Και απορώ που μια ζωή
από παιδί παρακαλάω
Μα ούτε σ’ ένα παραμύθι δε χωράω

Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ
γιατί ποτέ να σ’ αποκτήσω
δεν μπορώ

Δεν είχα φταίξει πουθενά
κι άσε με δω στα σκοτεινά
να προχωρώ

Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ
και σ’ έχω απάνω μου
σαν ρούχο καθαρό

Μες στου μυαλού μου
τις φωτιές
τις μαγεμένες σου ματιές
να λαχταρώ

Κυκλοφορώ κι αδιαφορώ
κι ούτε που θέλω της αλήθειας
το νερό

Κι αν ήταν ψέμα το φιλί,
εγώ που το ‘θελα πολύ,
το συγχωρώ

Και απορώ που μια ζωή…

Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ
γιατί ποτέ να σ’ αποκτήσω
δεν μπορώ

Δεν είχα φταίξει πουθενά
κι άσε με δω στα σκοτεινά
να προχωρώ

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Δίσκος: Κυκλοφορώ Κι Οπλοφορώ

youtube | spotify

Ο κήπος ήτανε μοκέτα
στου πέμπτου ορόφου το δυάρι, χειμώνας
και φύσαγ’ ένας άνεμος να πάρει
σεντόνια, μαξιλάρια και πακέτα – χειμώνας…

Στου πέμπτου ορόφου τον παράλληλο 
το έργο που θα δείτε ειν’ ακατάλληλο
κι απόψε…

Η γάτα αποκοιμήθηκε
κουλουριασμένη στη σιωπή της γυρνάω
ξυπόλητη πηγαίνω στο κρεβάτι
αθόρυβη ζωή κι οφθαλμαπάτη περνάω…

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης

youtube

Η Αργυρώ Καπαρού, μια από τις πιο αξιόλογες νεότερες φωνές, σε μια ξεχωριστή ερμηνεία ενός από τα πρώτα τραγούδια τουΣταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου. Ένα από τα πολλά πρωτόλεια που παραμένουν σταθερά αγαπημένα. Απόσπασμα από τις συμπράξεις της Σπείρας Σπείρας.