Όσο και να γειάνει μια ψυχή
πάντα η καρδιά θα αιμορραγεί
Μην παραπονιέσαι μάτια μου
και σκορπίσουν τα κομμάτια μου
Έκανα στ’αστέρι μιαν ευχή
και στην Παναγιά μια προσευχή
Ταίρι μου να γίνεις μάτια μου
για να δέσουν τα κομμάτια μου
Σύννεφα κι οι δυο στον ουρανό
πάμε για ταξίδι μακρινό
Ταίρι μου θα γίνεις μάτια μου
και θα δέσουν τα κομμάτια μου
Στίχοι: Κώστας Φέρρης
Μουσική: Θέσια Παναγιώτου
Δίσκος: Ρεμπέτικο Μυστήριο
Πού πήγαν πού χαθήκανε
σε ποιες φωλιές κρυφτήκανε
αυτοί που περπατούσανε
μονάχοι και μιλούσανε
του δρόμου οι φωνές
Ποιοι κλείσανε με χώματα
τα άγια τα στόματα
της βάτου τις φωτιές
Φλέγονταν και δεν καίγονταν
τα λόγια που δεν λέγονταν
ποιοι και γιατί τους διώξανε
σαν κλέφτες τους στριμώξανε
σε βράχους κι ερημιές
Ξέρω το πώς, ξέρω το ποιοι
μα πώς να βάλεις μουσική
στην άχαρη τη συλλαβή
τους έχουν διώξει όλοι αυτοί
που αντί γαρύφαλλο στ’ αυτί
έχουν σφηνώσει ένα hands free
Στίχοι: Θοδωρής Γκόνης
Μουσική: Κώστας Λειβαδάς
Δίσκος: Έχω Άνθρωπο
Αυτή η γειτονιά είναι για όλους μας ένα κλουβί
κανείς δε ζει αληθινά αυτό που θα θελε να ζει
γιατί το όνειρο είναι μια στιγμή
κι όλες οι άλλες οι στιγμές απελπισία
Μέσα σ αυτό το δρόμο γεννιόμαστε, ζούμε και πεθαίνουμε
μαζί με μας και τα όνειρά μας, μαζί με μας και τα παιδιά μας
Γι’ αυτό ένα πάρτι σ αυτό το δρόμο
είναι κάτι πιο λυπητερό κι από το θάνατο
Είναι ένα γραμμόφωνο που ολοένα ξεκουρδίζεται
δυο ιδρωμένα χέρια στο άσπρο φόρεμα ενός κοριτσιού
ένας σκύλος που απορεί
ένα ποτήρι αδειανό στην άκρη της αυλής μου
μια κόκκινη κορδέλα στα μαλλιά της
ένας κρυφός αναστεναγμός
ένα αρπαχτικό βλέμμα θηρίου που δεν τολμάει να αγγίξει
ένα κλουβί στην πόρτα σου με ένα πουλί που κοιμάται
Γι’ αυτό ένα πάρτι στο δρόμο των ονείρων
είναι στιγμή πιο θλιβερή κι απ’ τη στιγμή του ονείρου
είναι ένα ξέφτισμα ζωής
ένα παιχνίδι χάρτινο στα χέρια των αγγέλων
Κοιτάχτε τούτο το κλουβί
είναι λιγάκι πιο μεγάλο από την καρδιά μου
κι όμως δεν μπορεί να χωρέσει την αγάπη μου
Κοιτάχτε και τούτο το κορίτσι
θα του χαρίσω το κλουβί κι ένα τραγούδι θα μου πει
για το πουλί που χάθηκε, για το πουλί που πια δε ζει
Στίχοι & Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Δίσκος: Οδός Ονείρων
Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
κρύβομαι για να γλιτώσω
απ’ του Ηρώδη το μαχαίρι
Μισολειωμένος στη Χιροσίμα σου
κάτι προγόνων ξύδι και χολή
σ’ αυτήν την άδεια πόλη
Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
θάβομαι για να μεστώσω
μες του Διογένη το πιθάρι
Στον όγδοο μήνα της, είναι η ελπίδα μου
σχεδόν το βρέφος γύρω περπατά
καθώς εσύ κουρνιάζεις
Εδώ στη γιορτή του πόνου
ντύνομαι να μην κρυώνω
του Ουλιάνωφ το μειδίαμα
Σαντάλια του Χριστού, φορώ στα πόδια μου
πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό
μα ‘γω θα αναστηθώ
Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Νίκος Ξυδάκης
Ο καθρέφτης μέσα στο νερό
Πάνω στα κοράλλια, στο βυθό
Λάμπει και ανάβει τρεις φωτιές
Ρίχνει πάνω – κάτω σαϊτιές
Καθρέφτη, καθρέφτη
Διπρόσωπε και ψεύτη
Διπλά με καθρεφτίζεις
Κι ανάποδα γυρίζεις
Καθρέφτη, καθρέφτη
Μικρέ, άτιμε κλέφτη
Με δείχνεις πάντα νέο
Κι εκεί που γελάω, κλαίω
Ο καθρέφτης φέρνει έναν αγέρα
Κουβαλάει μυστική φοβέρα
Απέραντη υγρασία σε αυτά τα μέρη
Δε σου δίνει κάποιος ένα χέρι
Καθρέφτη, καθρέφτη…
Ο καθρέφτης έσπασε στα τρία
Σύρθηκε σε πιο βαθιά σημεία
Δυο ν’ακολουθήσουνε σημάδι
Μένουμε σε ένα λευκό σκοτάδι
Στίχοι & Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
Δίσκος: Ρωγμές
Να’μαστε πάλι εδώ Ανδρέα, οι δρόμοι τρέχουν χιαστί
σημείο Χ κι εμείς παρέα και ας φύγαν χίλιοι δυο καιροί
Μένω κατάπληκτος Μανώλη, δεν ξέρω αλήθεια τι να πω
Πώς γίνεται ο καθένας όλοι και όλοι πώς γίνονται εγώ
Σαν μια Ιθάκη είναι το τώρα, που όλο γυρίζω να τη βρω
και με των Δαναών τα δώρα, γελώ τον δόλιο μου εαυτό
Αμάν βαριά φιλοσοφία, ας πούμε κάτι πιο απλό
καλές οι ΗΠΑ και η Ρωσία, μα έχω το δράμα μου και γω
Μια από τις σχέσεις που δε ξέρεις μου φώναξε ένα πρωινό
κάνεις εσύ αυτό που θέλεις, γι’ αυτό βαθιά και σε μισώ
Και γω δεν είμαι με τη Μαίρη κι όμως μαζί της έχω γιο
με σεργιανάει σ’άγνωστα μέρη χάνομαι, βρίσκομαι και ζω
Ελπίδες μέσα στη φορμόλη και πολλαπλάσιοι οι καιροί
άλλαξε τόσο αυτή η πόλη, μα’μεινε ίδιο κατιτί
Το πρώτο πρώτο μας τραγούδι, αυτό θαρρώ πως θες να πεις
κάλλιο στο χώμα το λουλούδι παρά σε βάζο περιωπής
Περνούν γερνούν τα γεγονότα, μα είναι καλό που’μαστε εδώ
φαντάσου φτάνει και μια νότα κι αλλάζεις όλο το σκοπό
Νομίζω έτσι και η ζωή μας σαν, όπως λεν, τα πάντα ρει
στη θάλασσα η εκβολή μας και όμως γυρνάμε στην πηγή
Ναι το ποτάμι δε στερεύει, καθάριο τρέχει το νερό
ενώνει, δεν μεταναστεύει, πηγή και γη με ωκεανό
Κάλλιο που όσο και να κλαίει ο κάθε που θα νοσταλγεί
η ζήση δε γυρνάει replay κι οι δρόμοι τρέχουν χιαστί
Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Ανδρέας Μικρούτσικος
Δίσκος: Να’Μαστε Πάλι Εδώ Ανδρέα
Και να το τέλος του κόσμου
χαλάρωσε φως μου, κοιμήσου εσύ
Εγώ δηλώνω αθώος, θα βγω πάλι σώος
με μια προσευχή
Και πάλι φταίνει οι άλλοι, μικροί και μεγάλοι
και όλα καλά
Αφού τον έχω λαδώσει, να μη με χρεώσει
κι αυτή τη φορά
Δεν τρέχει τίποτα και δεν βαριέσαι
όλα υπό έλεγχο μη μου χαλιέσαι
Αναλογίσου πως φτάσαμε εδώ
νιώσε περήφανος και γύρισε πλευρό
Και να που καίγεται η Τροία
καμιά ανησυχία, κανείς πανικός
Θα παίξω πάλι τον τύπο στο Δούρειο Ίππο
που μένει ασφαλώς
Κι αν όλα στάχτη έχουν γίνει
δεν φέρω ευθύνη, δεν φταίω εγώ
Εμένα κάτι με δένει
μ’αυτήν την Ελένη που χρόνια ζητώ
Στίχοι: Δημήτρης Χαλιώτης
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Δίσκος: Έχω Ένα Σχέδιο
Υπάρχει ένας θερμοσίφωνας
στην πόλη πάντα αναμμένος
με το φωτάκι παιχνιδιάρικο
για να μη νιώθεις με όλα ξένος
Έρχεται πάλι η μητέρα σου
είκοσι χρόνια πια χαμένη
να κατεβάσει την ασφάλεια
γιατί είναι πάντα φοβισμένη
Ζεστά νερά σαπούνι πράσινο
και το ματάκι μες στο δάκρυ
κι ένα μικρό παιδάκι δίχρονο
να σε κοιτάζει σε μιαν άκρη
Σ’ αυτές τις πόλεις που θα χάνεσαι
σ’ αυτές τις πόλεις που θα φτάνεις
μην ξεχαστείς για την καρδούλα σου
λίγο νερό για να ζεστάνεις
Στίχοι: Θοδωρής Γκόνης
Μουσική: Κώστας Λειβαδάς
Δίσκος: Έχω Άνθρωπο
Στο iPod
