Τώρα που οι μέρες θα νυχτώνουν όλο και πιο νωρίς θα φροντίσει όπως πάντα η μουσική να μη μας λείψει το φως. Αυτό που αποζητούμε παρέα το απόγευμα κάθε Κυριακής, ανάμεσα στους καιρούς, μέσα στην κάθε εποχή έτσι όπως κυλάει και φέρνει τα δικά της. Και είναι ακριβώς αυτές οι ιστορίες που δεν λέμε οι πιο ουσιαστικές, που με τον μαγικό τους τρόπο αφήνουν την σκιά τους μέσα στα τραγούδια και σε όσα μοιραζόμαστε. Τελευταία αυτού του Οκτώβρη λοιπόν, με ανανεωμένη ώρα και ένα ρολόι σταματημένο αιωνιώς στο χρόνο της αγάπης.

Κυριακή απόγευμα με τα τραγούδια έτοιμα να φτιάξουν το ταξίδι τους στο σημερινό Ζήτω Το Ελληνικό Τραγούδι. Με φωνές που ο χρόνος αφήνει ακέραιες μέσα στα βινύλια και τις καρδιές. Λίγο πριν μικρύνει ο χρόνος και στα παράθυρα αρχίσουν να βραδιάζουν οι μέρες πιο νωρίς, με το φως αγαπημένων δημιουργών πέρα από χρόνο κι εποχή, για ακόμη μια φορά.

Θέλω απόψε να μπούμε σε ένα τρένο, σε ένα ταξίδι για το Μόναχο για δυο ψυχές που βρήκανε απρόσμενα ταξίδια. Να περάσουμε τα σύνορα που περνούν μονάχα αγάπη και πόνος, να βρούμε τα παιχνίδια μας ξανά, να βρει αυτός ο κόσμος ξανά εκείνους τους ήχους που γεμίζουν την κάθε ρωγμή της ψυχής. Για σένα που είσαι εκεί ανάμεσα στ’ αστέρια, που μια μέρα θα τα ρεμβάσουμε πάλι συντροφιά, όταν πια τα τραγούδια θα μιλάνε και για μας και όλα θα είναι περασμένα κι αόρατα. Για απόψε όμως θα παλέψουμε για μία ακόμα φορά με εκείνα τα θέματα που στον κόσμο αυτό πάντα θα βασανίζουν τα ανθρώπινα κορμιά.

Τραγούδια που ακόμα ταξιδεύουν στη απέραντη θάλασσα του χρόνου και θυμούνται όσα σβήνει το κύμα. Τραγούδια συρτάρια μιας ζωής που ανοίγουν για το χατήρι μιας Κυριακής σαν αυτή εδώ, που ήρθε απρόσμενα να ανασύρει πάλι τα χρώματα μιας καρδιάς. Σε ένα Λονδίνο με έναν όμορφο ήλιο, τους ρυθμούς του Σεπτέμβρη και τους φίλους της κάθε Κυριακής.

Μετά τις τελευταίες μέρες με τα τόσα έντονα κοινά συναισθήματα ψάξαμε και βρήκαμε μια παρέα τραγούδια για το αποψινό Snapshot να μας ταξιδέψουν πάνω από όλα. Σε ουρανούς γλυκούς, έτσι καθώς το χρώμα του καλοκαιριού ξεθωριάζει και σιγά σιγά χάνεται μέσα στο φθινόπωρο. Δώρο κι αυτό σαν την κάθε εποχή μου είμαστε μαζί, για όλα αυτά που μετριούνται όχι με τον χρόνο μα μονάχα με μια αρχαία πια ανάγκη να προχωράμε παράλληλα μέσα απ’ τους κύκλους των FM.