Ο απρόσμενος χαμός του Γιώργου Μαζωνάκη τη βδομάδα που πέρασε έφερε αληθινή θλίψη σε τόσους πολλούς από μας. Θλίψη σαν αυτή που καταφέρνουν να γεννήσουν αυθόρμητα στις καρδιές των ανθρώπων μόνο όσοι στο πέρασμα τους από τη ζωή περπάτησαν αληθινοί, ειλικρινείς και με εντιμότητα. Δυνατοί κι ευάλωτοι μαζί, δεν άφησαν το σκοτάδι να σκεπάσει το φως και συνέχισαν όρθιοι ακόμα κι όταν οι λαμπεροί δρόμοι έφεραν τα αδιέξοδα τους. Κάτι μαγικό μέσα σε μια φωνή έχει πάντα τον τρόπο να σου αποκαλύψει ποιος στα αλήθεια είναι αυτός που του ανήκει, και ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν μια από αυτές τις φωνές που διαπέρασε πολλά φράγματα και πολλές ψυχές για αυτό ακριβώς που ήταν, μα και για την αδικία του τόσο πρόωρου χαμού του κουβαλώντας βάρη και χαρακιές που πολλοί νιώθουν και μπορούν να αναγνωρίσουν. Μπορεί να μην ακούστηκε η φωνή του πολλές φορές σε αυτή την εκπομπή μέσα στα χρόνια, μα ήταν και για μας ξεχωριστός γιατί τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από την ποιότητα των ανθρώπων, την καλή τους καρδιά και την καθαρή τους ψυχή, έννοιες που όλο και σπανίζουν πιο πολύ. Κι αν υπήρχε τρόπος, θα ήθελα μόνο να μπορούσε να δει το αληθινό τραγούδι που έγραψε με τον δικό του τρόπο σε αυτή τη ζωή, τη μεγαλύτερη του επιτυχία που ήταν ο τρόπος που στάθηκε και σε πόση αγάπη μετατράπηκε αυτό. Αυτό είναι αυτή η θάλασσα αγάπης, αυτή η αίσθηση απώλειας ενός δικού μας ανθρώπου σκληρά και άδικα. Μα η φωνή του μένει στα τραγούδια του και το Ζήτω Το Ελληνικό Τραγούδι την κρατάει στο μεγάλο βιβλίο του δικού του χρόνου μαζί με τόσες άλλες που δεν είναι πια εδώ μα κάθε Κυριακή στέλνουν ακόμη το φως τους και θα το στέλνουν για πολλά χρόνια ακόμα.

Αρχές Σεπτέμβρη, βράδυ Δευτέρας και τα τραγούδια του αποψινού Snapshot επιστρέφουν στους 103.3. Για να βρουν ξανά εικόνες μυστικές από έναν παλιό καθρέφτη που δεν ξέχασε ποτέ, να τις μοιραστούν ανάμεσα στις νότες, και μαζί με τους φίλους ενός ακόμη φθινοπώρου να βρουν τον ήχο αυτής της βραδιάς.

Κάθε Σεπτέμβρη τα τραγούδια παίρνουν κάτι από το χρώμα του ουρανού, έτσι και στο σημερινό Ζήτω Το Ελληνικό Τραγούδι. Αυτό το τρίωρο που ό,τι καιρό κι αν κάνει εντός ή εκτός επιστρέφει κάθε Κυριακή ψάχνοντας να πει κάτι αληθινό μέσα από την ελληνική μουσική. Εδώ λοιπόν και σήμερα, στην πρώτη Κυριακή του καινούριου Σεπτέμβρη για ένα ακόμα ταξίδι, για μια ακόμη παρουσία κοντά σε ό,τι και όποιον είναι ακόμα εδώ.

Μαζί για την τελευταία ώρα αυτού εδώ του Αυγούστου που απόψε αναχωρεί για την πατρίδα των καλοκαιρινών αναμνήσεων και τα τραγούδια του Snapshot στο ρυθμό της Δευτέρας. Σε ένα βροχερό Λονδίνο που πάντα ψάχνει έναν ανοιχτό ουρανό γεμάτο μουσική κι ένα καλοκαίρι που να μην τελειώνει ποτέ.

Για όλα όσα κρατάει ο ουρανός λίγο πριν δύσει ένα ακόμη καλοκαίρι. Για όλα αυτά που κρατάνε πάντα μέσα τους τα τραγούδια. Γι’ αυτό που μας φέρνει πάντα εδώ κι ας ερχόμαστε πια μόνοι. Γι’ αυτή τη θάλασσα που ξέρει να κρατάει του κόσμου την αλήθεια. Για αυτά και για άλλα πολλά βάζουμε σήμερα πλώρη ακόμη μια φορά με το Ζήτω Το Ελληνικό Τραγούδι.