χ
Γοητευτικοί ήχοι σε βινύλια, μελωδίες ανάμεσα σε γρατζουνιές, αρχαίες σκόνες και βελόνες σε κυκλικούς επαναληπτικούς χορούς. Έτσι σου συστήθηκε η μουσική. Μετά ήρθαν τα χρόνια, φέραν τεχνολογική τελειότητα, ήρθε το τέλειο, έφυγε το ψεγάδι, σχήμα οξύμωρο αν το σκεφτείς. Παράταιρο με την ανθρώπινη σου φύση που τα ‘χει μέσα της και τα δυο για να ισορροπεί. Έτσι αναζητάς ακόμη το ψεγάδι, μέσα σε ήχους παλιούς που κάποτε σε περιέγραψαν μόνο αθώο, σαν άγραφη σελίδα. Και γοητεύεσαι ξανά σαν την πρώτη φορά όταν ακούς τα σκρατς των δίσκων. Κι ας είναι πάνω στο αγαπημένο σου τραγούδι, ο θόρυβος του βινυλίου είναι σαν αναγνώριση του χρόνου που κρατάει αυτή η σχέση, σαν ανανέωση όρκου αιώνιας πίστης. Σ’ αυτό που λέει το τραγούδι, σ’ αυτό που λεν τα μάτια σου όταν το ξανακούς και σε κάτι που κρύβει η σκόνη μέσα στη σιωπή.