Ζήτω Το Ελληνικό Τραγούδι | 09.02.2025

Man looking over the city and the sunset

Photo by
Joshua EarleΔεν θα το μάθω ποτέ τι είναι αυτό που φέρνει μια εκπομπή, ούτε αυτό που φέρνει στο μυαλό εκείνο το πρώτο τραγούδι όταν ξυπνώ τις Κυριακές. Ξέρω όμως καλά να το εμπιστεύομαι γιατί τόσα χρόνια πια δεν με έβγαλε ποτέ στην λάθος διαδρομή. Ένας δρόμος που περνάει από όλες μου τις γειτονιές και μπλέκει τις δικές μου αναμνήσεις μαζί με εκείνες των γονιών μου και των ανθρώπων γύρω μου, τα πρώτα βήματα στον απέραντο κόσμο της ελληνικής μουσικής κι ό,τι έφερε ο χρόνος μετά, σ’αυτό το ταξίδι που κάθε φορά σαν να ξεκινάει για πρώτη φορά. Έχω έναν άνθρωπο κοντά μου κάθε Κυριακή που αναρωτιέται γιατί τα δάκρυα μου όταν ένα τραγούδι λέει κάτι αδυσώπητα αληθινό, και γελάει μαζί μου όταν σιγοντάρω τον Ζαμπέτα και παίρνω φωτιά με την Μοσχολιού, τον Σταμάτη, της Ελευθερία της ζωής μου, τόσες φωνές, τόσους δημιουργούς που λάτρεψα και κουβάλησα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μέσα στην ψυχή μου. Κι ας μην νοιάζεται κανείς, τέτοιες περιπέτειες συμβαίνουν κάθε Κυριακή κάπου σε ένα διαμέρισμα στο κεντρικό Λονδίνο, και η ανοχή μια ευγενική χορηγία των γειτόνων μου που δεν μιλούν την γλώσσα μα δεν κουράστηκαν να ακούνε αυτούς τους ήχους να εισχωρούν λαθραία στην Κυριακή τους σαν τακτικοί επισκέπτες. Να μην τα πολυλογώ, αγάπη είναι αυτό που μας φέρνει εδώ τις Κυριακές, για την πιο ευγενική εκδοχή του ανθρώπου που είναι η μουσική, για τις λιακάδες και τις συννεφιές της ζωής, για όσους ήταν τόσα πολλά μέχρι να γίνουν αστέρια στον δικό μου ουρανό. Και κάπως έτσι, πατάω ένα κουμπί και χαρίζω ακόμη μια Κυριακή στο ποτάμι του χρόνου με όλη μου την ψυχή.